Hindistan’ın kuraklıktan etkilenen kırsal kesimlerinde, mevsim yağmurlarının emici toprak tabakasına sızmasını engellemek üzere dere yatakları ile vadi zeminleri binlerce ton kil dökülerek yalıtıldı. Tabanın geçirimsiz hale getirilmesiyle yer altı su seviyeleri yükseltilirken, kurak dönemlerde kuyu sularının tükenmesinin önüne geçildi.
Bölgedeki şiddetli yağış periyotlarında toplanan tatlı su varlığı, gözenekli arazi yapısı sebebiyle hızla derin katmanlara çekilmekteydi. Akarsu tabanlarının hızla kuruması tarım alanlarını susuz bırakırken, köy kuyularındaki su rezervlerinin kritik seviyelere inmesine sebep oluyordu.
Su krizini durdurmak amacıyla ırmak koridorlarına ve gölet çanaklarına taşınan kil, mekanik ekipmanlar vasıtasıyla zemine kademeli olarak preslendi. Islandığında hacim kazanarak geçirgenliği kesen killi tabaka, yağmur sularının rezervuar alanlarında birikmesini sağlayan doğal bir yalıtım bariyeri oluşturdu.
Tabanda sağlanan sızdırmazlık, suyun kaybolmasını engellemenin yanı sıra yeraltı akiferlerini de düzenli biçimde besledi. Yüksek maliyetli betonarme baraj ve bent yatırımlarına alternatif oluşturan bu saha uygulaması, kurak mevsimde dahi su kaynaklarının verimli çalışmasını sağladı.
