Japonya’da yerel idarelerin kırsal nüfus kaybını durdurmak gayesiyle 1 dolar (yaklaşık 49 TL) gibi sembolik bedellerle satışa sunduğu “akiya” isimli atıl konutlar, altyapı onarım maliyetlerinin yeniden inşa sınırını aşması ve mülkiyet yükümlülükleri sebebiyle yatırımcı talebi görmüyor.
Geleneksel ahşap yapılarda uzun yıllara yayılan ihmal; su, elektrik ve çatı izolasyonu gibi temel altyapı unsurlarını tamamen işlevsiz kılmış durumda. Binaların yürürlükteki deprem ve fırtına şartnamelerine uyumlu hale getirilmesi için gereken sermaye çıkışı, çoğu örnekte yeni bir inşaatın bütçesini aşıyor. Bu finansal dengesizlik, sembolik edinim maliyetinin sunduğu potansiyel kârlılığı ortadan kaldırıyor.
Miras vergisi yükümlülükleri ve yıkım giderlerinden kaçınan hak sahipleri, gayrimenkullerini yerel yönetimlerin koordine ettiği “Akiya Bankası” veri tabanına devrediyor. Taşraya nüfus çekmek amacıyla hem yerli hem de yabancı alıcılara açılan bu portföylerde, sözleşmeyle dayatılan mecburi ikamet ve düzenli bakım koşulları nihai yatırım kararını olumsuz etkiliyor.
Demografik yaşlanma ve büyük metropollere yönelen iç göç, kırsal alanda tasfiye edilemeyen yüklü bir atıl emlak stoku oluşturdu. Mülkiyeti devralan tarafa intikal eden periyodik emlak vergileri, çevre temizleme harçları ve ağır çürüme durumunda zorunlu tutulan yıkım masrafları, düşük fiyatlı konut piyasasında likidite oluşmasını engelliyor.
